Huilbaby

Het hebben van een huilbaby en het omgaan met een huilbaby is voor veel ouders een geweldige uitdaging. Uitgeput raken door slapeloze nachten, je wanhopig voelen omdat je niet begrijpt waarom je baby zo huilt. Onzeker worden of je het als ouders wel allemaal goed doet.

Als er geen fysieke oorzaak wordt gevonden bij de huisarts of kinderarts en je toch het gevoel hebben dat je baby iets mankeert…

Veel hulpverleners hebben zich op het fenomeen ‘huilbaby’ geworpen, zoals osteopathie en cranio-sacraaltherapie. Of je krijgt advies te handelen volgens ‘de Karpmethode’. Misschien zijn er baby’s die bij de eerste twee therapieën baat hebben indien er bijvoorbeeld tijdens de geboorte gewrichten in de knel zijn geraakt of onder grote druk gestaan hebben. De Karpmethode zie ik als een manier om de baby stil te krijgen zonder dat er gekeken wordt waarom de baby huilt. Een oplossing voor de ouders op korte termijn, maar waar blijft de vervulling van de behoefte van de baby? Bij de verdere ontwikkeling van de baby kunnen er vroeg of laat andere signalen komen die opnieuw terug verwijzen naar onverwerkte stress van pre- en perinatale ervaringen. Bij veel behandelingen wordt de oorzaak waarom de baby huilt genegeerd en onderdrukt, maar niet opgelost.

Vanuit de visie van pre- en perinatale psychologie is ontroostbaar huilen een signaal dat er iets aan de hand is. Eveneens dat een baby met zijn lichaamstaal veel kan vertellen waarom hij niet lekker in zijn vel zit.
Een baby in emotionele nood kan dat niet anders uiten dan door te huilen. In de babytherapie bestaat de begeleiding van ouders en hun huilbaby uit het luisteren naar het geboorteverhaal van de ouders én naar het geboorteverhaal van de baby.